◼️ काव्यरंग :- आई – बाबा

सागर म्हणतात आईला,कारण किनारा असतो सागराला
आभाळ म्हणतात बापाला,कारण शेवट नसतो क्षितीजाला

समुद्रासारखी आई घेते,बाळाला आपल्या कडेवर
गगनासारखे बाप धरतो,छत्र मुलाच्या डोक्‍यावर

नदीसारखी खळखळत,आई गाते अंगाई
विजेसारखी कडकडून,बाप करतो सुनवाई

वाफ होऊन पाण्याची,रूपांतर होते आभाळात
आई सुद्धा कधी दिसते, बापाच्या रूपात

ढग दाटून आल्यावर,वाहू लागते गंगामाई
बापामध्ये सुद्धा कधी मला,दिसते माझी प्रेमळ आई…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *