◼️ काव्यरंग :- पहाट

पहाट

निशाराणीच्या विपुल केशपाशात
गुंतला रविराज साखरझोपेत
जाग येता चुळबुळे रजनी
म्हणे स्वामी करा सैल
बाहुपाश, मदना !
वाढली पानात सळसळ
भास्करा, वेळ पुण्य आली
अशावेळी आपण शय्येवरी
राजसा, ऊठा चंद्रमा चांदण्यांसवे
मग करेल आपली थट्टा !
करी घट्ट मिठी म्हणे सुट्टी मला
घ्यावीशी वाटते रमणी कसे कळेना
तुला शीणलाय रोजरोज जीव उगवून
म्हणे राणी, राजास प्रथम प्रजा मग मौज
याल संध्येस प्रियकरा करीन स्वागत !
रती तू गं भारी शहाणी
चल देई एक चुंबन मग उठेन सत्वर
निशेवर होई वर्षाव लज्जीत होऊनी पळे
क्षितीजापाशी अडखळे पाठोपाठ रवी
पाही तिच्या गालावर पहाट लाली!

“प्रिया प्रकाशची”, ठाणे

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *